"Τι θ’απογίνεις, Θεέ, όταν εγώ χαθώ;"

"Και τί είναι πια ο άνθρωπος, που τόσο τον μεγεθύνεις; Που στρέφεις επάνω του όλην Σου την προσοχή; Που κάθε μέρα τον εξετάζεις, και κάθε στιγμή τον δοκιμάζεις; Δε θ' αποστρέψεις ποτέ από μένα το βλέμμα Σου, δε θα μ' αφήσεις ποτέ ήσυχο, έστω και για μια στιγμή; Κι αν έκανα λάθη, σε Σένα, που τα πάντα βλέπεις, ποιό κακό προξένησα; Γιατί μ' έβαλες σημάδι; Τόσο πολύ σε ζορίζω; Γιατί δεν συγχωρείς τα ολισθήματά μου και τις αμαρτίες μου; Εμένα, που σε λίγο καιρό θα είμαι σκόνη... Θα με ψάχνεις, μα δε θα υπάρχω πια..."

Η Παλαιά Διαθήκη, Ιώβ 7:17 -

 

Έχουμε όλην τη Ζωή μπροστά μας
για να Ταξιδέψουμε
έχουμε όλον τον Θάνατο μπροστά μας
για να ξεκουραστούμε..

Το Μονοπάτι...

Κάποτε ξεκίνησα ένα ταξίδι σ'αυτή την ζωή...Στο δρόμο χάθηκα...Η γή κάτω απ'τα πόδια μου, το νερό μπροστά μου, ο αέρας να στροβιλίζει παντού γύρω μου αλλά εγώ πιά δεν ένοιωθα τίποτα! Βρέθηκα χωρίς να το θέλω να περπατώ σε λάθος μονοπάτι...Κάπου στη μέση το κατάλαβα, και άρχισα κάθε που βράδυαζε να κοιτώ επίμονα τον έναστρο ουρανό, για να δώ κάποιο αστέρι να πέφτει, να κάνω την ευχή για να γυρίσω...να βρώ τη δύναμη να ξυπνήσω και να βρεθώ εκεί που ήμουν στην αρχή αλλά πριν προλάβω να το σκεφτώ ο ουρανός σκοτείνιαζε και τ'αστέρια κρύβονταν πίσω από το σκοτεινό πέπλο της νύκτας....Τόσα χρόνια μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό...Τόσα χρόνια προσπαθώντας να βρώ πνοή για να πάρω μια αναπνοή να συνεχίσω...Και'κεί που όλα έμοιαζαν να σβήνουν άρχισαν να ακούω φωνές,τις ένοιωθα γνώριμες κι'ας μην τις είχα ξανακούσει...Μή έχοντας να χάσω πια τίποτα τις εμπιστεύτηκα, τις ακολούθησα και τελικά βγήκα πάλι στο φώς!

Τώρα νοιώθω πως απλά γύρισα...αν και ξέρω πως δεν τελείωσε ακόμη αυτός ο κύκλος του λάθους...πορεία περίεργη...μαζεύω τις δυνάμεις μου και προχωρώ, από'κει που'χα μείνει πριν από χρόνια...Παράξενα νοιώθω το χρόνο να σταμάτησε, λες και με περίμενε να συνεχίσω την πορεία μου..Να διαλέξω πάλι άλλο μονοπάτι...Θα περιμένω όμως...να κάνω την ευχή που δεν έκανα, να νοιώσω μ'όλες μου τις αισθήσεις τη γή,το νερό,τον αέρα...να ακούσω πάλι τις φωνές να με καθοδηγούν και μετά θα προχωρήσω...θα ζώ στην πορεία αυτή κάθε στιγμή, κάθε βήμα της με τρόπο πρωτόγνωρο..θα δίνομαι απόλυτα σ'αυτήν γιατί θα ξέρω πως θα περπατώ πιά στο μονοπάτι που από παιδί έβλεπα κάθε βράδυ στο όνειρο μου..και ξέρω πως δε θα'μαι μόνος...θά'χω μαζί μου τις φωνές που πιά θα ξέρω σε ποιούς θα'νήκουν...σ'αυτούς που αληθινά μ'αγαπούν!

Μάριος 1.2.2011

Σκέψεις..

Ποτέ δε θα ξεχάσω τις ώρες-πότε πλημυρισμένες απαλό ήλιο, πότε ντυμένες στο σκοτάδι που περνώ καθισμένος σε μια γωνιά του δωματίου μου..
Μόνος με τις δυνάμεις που κουβαλώ μέσα μου μετουσιώνω με τη φαντασία μου τον κόσμο..Τον κάνω όπως εγώ θέλω να είναι...
Σαν να'μαι εγώ ο δημιουργός...Σαν να κρατώ στα χέρια χώμα και νερό πλάθοντας το καθετί, δίνω αξία σε αυτά που εγώ θέλω, σ'αυτά που γεμίζουν τη ψυχή μου με δύναμη και μεταμορφώνουν την κάθε στιγμή που ζω με τη δικιά της μοναδικότητα και ομορφιά...
Ίσως πάλι να πλάθω απλά το δικό μου όνειρο στο οποίο χωρούν μόνο όμορφες ψυχές όπως καθρεφτίζονται στα μάτια της ψυχής μου...Αυτές μου δίνουν τη δύναμη να συνεχίζω να αγωνίζομαι και να μην ικανοποιούμαι με το βολικό, το εύκολο...να συνεχίζω πεισματικά να περιμένω το άλλο μου μισό να έρθει να μ'ελευθερώσει απλώνοντας χρώματα στη ζωή μου...
Παλεύω να ελευθερωθώ, δεν τα μπορώ τα πρέπει...Και όλο φωνάζω μέσα μου ''Ελάτε να με πάρετε όσο μακριά μπορείτε και μέσ'τη μέθη τη γλυκειά του έρωτα, του πάθους ρίξτε με...'', και το πιοτό αυτό δεν θέλω να το πιώ σταγόνα σταγόνα...Θέλω να κατεβάσω το μπουκάλι μονορούφι, μέχρις ότου στερέψει..και η ζάλη αυτή να με συντροφεύει για πάντα στην υπόλοιπη μου ζωή..Να με συντροφεύει παντοτινά η γλυκειά αίσθηση της ζάλης θυμίζοντας μου το σύντομο πέρασμα από τον κόσμο αυτό...Θυμίζοντας μου πως κάθε σταγόνα που γευόμουν με βύθιζε ακόμη πιό πολύ στην ευτυχία, πως κάθε σταγόνα γέμιζε την ύπαρξη μου με την ίδια τη ζωή...

Μαριος Γ. 18/1/1997